گوش کنید دانلود پادکست
  • 15h00 - 15h05 GMT
    GMT 15h00 13/11 اخبار جهان
  • 15h05 - 15h30 GMT
    GMT 15h05 13/11 دنباله برنامه
  • 15h30 - 15h44 tu
    GMT 15h30 13/11 اخبار جهان
  • 15h44 - 16h00 tu
    GMT 15h44 13/11 دنباله برنامه
  • 16h00 - 16h05 tu
    GMT 16h00 13/11 اخبار جهان
  • 16h05 - 16h30 tu
    GMT 16h05 13/11 دنباله برنامه
  • 16h30 - 16h44 tu
    GMT 16h30 13/11 اخبار جهان
  • 16h44 - 17h00 tu
    GMT 16h44 13/11 دنباله برنامه
برای بهره گیری کامل از فرآورده های چندرسانه ای، پلاگین فلش را در مرورگر رایانۀ خود نصب کنید برای ورود، کوکی ها را در رایانۀ خود فعال کنید سایت ار.اف.ای با مرورگرهای مختلف و از جمله اینترنت اکسپلورر۸، فایر فاکس۱۰، سفری ۳، گوگل کروم ۱۷ و .. سازگار است
اروپا

اوبس: «نوشته‌های شگفت‌انگیز: ادبیات و مواد مخدر؛ از هومِر تا ویل سلف»

media  
آملی نوتومب نویسنده فرانسوی زبان بلژیکی DR

هفته نامه اوبس در یکی از شماره‌های این هفته خود به موضوع رابطه نویسندگان با مواد مخدر پرداخته. این هفته نامه می‌پرسد: تریاک، حشیش، ال‌اس‌دی، هروئین... چه کسانی مصرف کننده این نوع مواد مخدر مصرف هستند؟

هفته نامه اوبس می‌نویسد که در یکی از آثار سیسیل گیبر به نام «نوشته‌های شگفت‌انگیز: ادبیات و مواد مخدر؛ از هومِر تا ویل سلف» اسم خیلی از نویسندگان مطرح جهان آورده شده است.

در این کتاب هزار و چهار صد و چهل صفحه‌ای، اسم هر نوع مواد مخدر به چشم می‌خورد: کوکائین، هروئین، تریاک، وغیره.

سیسیل گیبر در این کتاب می‌نویسد که هرودوت نخستین تاریخ‌نگار یونانی‌زبان با دود یک نوع مواد مخدر که در اصل سکاها از آن استفاده می‌کردند آشنایی داشته است.

دو موپاسان، یکی از داستان ‌نویسان قرن نوزدهم فرانسه که داستان‌های رئالیستی می‌نوشت، اِتِر استشمام می‌کرده و می‌گفته استفاده از این مواد مخدر باعث می‌شده تا او جهان پیرامون خود را شفاف‌تر ببیند. در کتاب سیسیل گیبر آمده که گی دو موپاسان حتی یک سطر از رمان معروف خود «پییر و ژان» را بدون استفاده از این مواد مخدر ننوشته است.

فرناندو پسوآ نویسنده پرتغالی قرن نوزده، مصرف کننده تریاک بوده و این مواد مخدر را به داروی تسکین بخش تشبیه می‌کرده است.

گیبر در بخش نخست کتاب خود به رابطه نویسندگان با تریاک می‌پردازد.

او می‌نویسد که تریاک را بعضی از نویسندگان مواد مخدر نمی‌پندارند. به طور مثال، جان کوکتو، شاعر، نویسنده، نمایشنامه نویس و فیلمساز فرانسوی قرن بیست که پس از مرگ یک نویسنده فرانسوی دیگر به نام ریموند رادیگه به دود سیاه تریاک پناه برد، می‌گفت که تریاک مواد مخدر نیست.

جان کوکتو گفته است که تریاک چیزی شبیه دین به دین است و کمک می‌کند مدتی از درد همیشه در کمین نشسته برای لحظه‌ای فرار کرد.

توماس دکوئینسی اهل انگلستان که به خاطر مقاله «اعترافات یک تریاک‌خور» در قرن نوزده به شهرت رسید برخی محققان وی را آغازگر سنت ادبیات اعتیاد در غرب می‌دانند، گفته است تریاک خدای فرقه‌ای است که مناسک و پاپ خود را دارد.

سیسیل گیبر در کتاب خود می‌نویسد که توماس دکوئینسی در رابطه با اعتیاد و مصرف مواد مخدر، در نامه‌ای به مادر خود چنین نوشته است: « می‌خواهم در مورد تریاک بنویسم. از سال‌های دور به این من از تریاک استفاده می‌کنم و حتی گاهی مصرف ام به ۱۵۰ قطره در روز می‌رسد».

سیسیل گیبر می‌نویسد که قرن نوزده و مطالعات شرق شناسی تبلیغات زیادی برای مصرف مواد مخدر در دنیای غرب انجام داد. به طور مثال، نویسنده‌های چون اوژن سو، چالز دیکنز، رودارد کیپلینگ، شارلوت برونته و مالرو در مورد مواد مخدر نوشته و اثرت آن را مورد تحسین قرار داده اند.

دو بالزاک، نویسندهٔ فرانسوی قرن نوزده که شاید خود هرگز دست به مصرف مواد مخدر نزده در باره تریاک در یکی از داستان‌های خود نوشته است. وی تریاک را همچون یک فرش پرنده توصیف می‌کند که با استفاده آن انسان با اندکی پول می‌تواند سفر کند و سپس به سرزمین درد فرود بیاید و پیش از رسیدن به آرامش بمیرد.

سیسیل گیبر می‌نویسد که آنتوئن آرتو نویسنده، شاعر، مقاله‌نویس بازیگر و کارگردان تئاتر قرن نوزدهم اهل فرانسه یکی از مخالفان منع استفاده از مواد مخدر بود. وی به این باور بود انسان موجودیست با جسم و روح فاسد. آرتو نوشته است که منع کردن مواد مخدر نمی‌تواند خصلت ذاتی انسان را سرکوب کند.

نیک تاشس نویسنده آمریکایی قرن بیست از آرتو هم فراتر می‌رود و در کتابی به نام «اعترافات یک شکارچی تریاک» می‌نویسد که تریاک مزه بهشت را می‌دهد و چگونه ممکن است از آن دست کشید؟

 
با تاسف، مهلت اتصال به پایان رسیده است