گوش کنید دانلود پادکست
  • 15h00 - 15h05 GMT
    GMT 15h00 17/02 اخبار جهان
  • 15h05 - 15h30 GMT
    GMT 15h05 17/02 دنباله برنامه
  • 15h30 - 15h44 tu
    GMT 15h30 17/02 اخبار جهان
  • 15h44 - 16h00 tu
    GMT 15h44 17/02 دنباله برنامه
  • 16h00 - 16h05 tu
    GMT 16h00 17/02 اخبار جهان
  • 16h05 - 16h30 tu
    GMT 16h05 17/02 دنباله برنامه
  • 16h30 - 16h44 tu
    GMT 16h30 17/02 اخبار جهان
  • 16h44 - 17h00 tu
    GMT 16h44 17/02 دنباله برنامه
برای بهره گیری کامل از فرآورده های چندرسانه ای، پلاگین فلش را در مرورگر رایانۀ خود نصب کنید برای ورود، کوکی ها را در رایانۀ خود فعال کنید سایت ار.اف.ای با مرورگرهای مختلف و از جمله اینترنت اکسپلورر۸، فایر فاکس۱۰، سفری ۳، گوگل کروم ۱۷ و .. سازگار است
فرانسه

مرکز تحقیقات فرانسه در بیت المقدس: نسل جدید باستان‌شناسان، به آنچه "باستان‌شناسی صهیونیستی" نام گرفته بود، پشت کرده‌اند

media  
بیت ‌المقدس: اکتتشافات باستان‌شناسی Le Point

بررسی نشریات هفتگی چاپ پاریس را این‌بار با لوپوئن، هفته‌نامۀ راست میانه آغاز می‌کنیم که آخرین شمارۀ سال جاری را با ویژه نامه‌ای دربارۀ بیت‌المقدس همراه کرده و صفحات بسیاری را با مطالب و تصاویر گوناگون به این شهر که از «تقدس سه‌گانه» برخوردار است اختصاص داده.
اما پیش از آن به سرمقالۀ این نشریه اشاره کنیم که به قلم "اِتییِن ژِرنل  Etienne Gernelle" دفتر سال آینده را گشوده و می پرسد: ٢٠١٩ به چه کار می‌آید؟ و خود با اشاره به بازماندن امانوئل ماکرون از پیگیری برنامۀ اصلاحات اقتصادی خود به سبب تداوم جنبش "جلیقه زردها" در فرانسه، می‌نویسد، بسیاری تردیدی ندارند:
- که دورۀ ماکرون به پایان رسیده و او در ٤١ سالگی به دوران پیش بازنشستگی گام گذاشته.
ـ که فرانسه از این پس به بیماری "زرد جلیقگی" دچار شده.
ـ که هدایت اروپا در انتخابات ماه مه آینده، نخست به دست عوام‌گرایان خواهد افتاد و سپس در بی‌حرکتی فرو خواهد رفت.
سرمقاله نویس "لوپوئن"، به همۀ آنانی که چنین می‌اندیشند هشدار می‌دهد که «تند نروید، آخرین شش ماه نفرین‌شدۀ سالی که دارد به پایان می‌رسد، به تمامی ازدست رفته و بی‌حاصل نبوده و پدیدۀ "جلیقه زردها"، در کنار خشم، از شادی و امید نیز مایه گرفته است.
"اِتییِن ژرنِل" می‌نویسد: «فرانسه خم نشده، بلکه خیز برداشته و می‌دانیم ک این کشور همواره اینگونه پیش می رود و بنابراین می‌توانیم امید داشته باشیم که پس از یک دورۀ پالایش، در برابر کمبودها و نارسائی‌ها، در برابر به حاشیه رانده شده‌ها و در برابر تابوهای خود بایستد و با چشمان باز به آنها بنگرد. "جنبش جلیقه زردها" ساختار اجتماعی کهنه و ناامیدکننده‌ای را برهم زد؛ ساختاری که در یکسوی آن فرانسۀ مطمئن به خود، فرانسۀ بهره‌مند از جهانی شدن، فرانسۀ کسانی که آینده‌ای ‌دارند؛ و در سوی دیگر آن، کشور امیدهای کوچک و کشور کسانی که تنها پنجرۀ گشوده به آنان رایانه‌های اجتماعی است، قرار دارد».
سردبیر "لوپوئن" می‌پرسد: آیا امانوئل ماکرون می‌تواند از دام این دوگانگی برهد؟
بدبین‌ها، به نوشتۀ او می‌گویند که «توان جهش و برخاستن از میان رفته است و ماکرون گرفتار اقبال بدی شده است که او را حتی از بسیج کامل خود نیز بازمی‌دارد». خوشبین‌ها، با این حال به یاد می‌آورند که «امانوئل ماکرون زندگی خود را از نوجوانی بر پایۀ توان خود، در به مبارزه طلبیدنِ سرنوشت و آداب‌های جاری بنا نهاده است. "اِتییِن ژرنل" امیدوار است «این خصیصۀ امانوئل ماکرون که او را در سالی که به پایان می‌رسد دچار نابینائی کرد، در سال آینده وی را به راه بهتری هدایت کند». به نوشتۀ او، «اگر امانوئل ماکرون اندکی خطر کند، فرانسه از به آغوش کشیدن بخت خوش بازنخواهد ماند».

"    لوک دوُ بروشهLuc de Barochez"،  سرمقاله نویس دیگر "لوپوئن"، دربارۀ "جلیقه زردها"، به آخرین خواست آنها که همه‌پرسی به پیشگامی شهروندان است پرداخته و می‌نویسد: «همه‌پرسی به ابتکار شهروندان که "جلیقه زردها" خواستار آن شده‌اند، راهکاری است که به بی‌ثباتی منجر می‌شود و به اتخاذ سیاستی دمدمی بر پایۀ هوس توده‌ها و سوءاستفادۀ این و آن می‌انجامد».
نویسنده یادآوری می‌کند که مردم‌سالاری مستقم که پایه‌گذار آن "ژان ژاک روسوُ" است، بر اساس وجودِ مردمی آگاه و با خلوصِ نیت و پاک، علیه برگزیدگانی فاسد تدوین شده است و تأکید می‌کند که  واقعیت جامعه چنین نیست زیرا چنانکه "جیمز مدیسون"، یکی از نویسندگان قانون اساسی آمریکا می‌گوید: «به این منظور باید مردم فرشته باشند، که نیستند».

و اما لوپوئن دربارۀ ویژه‌نامۀ بیت‌المقدس مطالب خواندنی فراوان دارد، به گفتگوئی با " Pierre Miroschedji"، رئیس مرکز تحقیقات فرانسه در بیت‌المقدس اشاره می‌کنیم که در آن وی به پژوهش‌های باستان‌شناسی و دشواری‌های آن در این شهر پرداخته و پس از اشاره به اینکه در اینجا نیز همچون بسیاری موارد دیگر، گاه کاوش‌های باستان‌شناسی در چهارچوب گرایش‌های «ناسیونالیستی» انجام می‌گرفته، تأکید می‌کند که «ناسیونالیسم بیماری کودکانۀ باستان‌شناسی است» و اطمینان می‌دهد که از دهۀ ١٩٨٠ به بعد، به استثنای موارد نادر و حساس، نسل جدید باستان شناسان تنها به کاوش‌های علمی دست می‌زنند و به آنچه "باستان شناسی صهیونیستی" نام گرفته بود، پشت کرده‌اند».

لوپز، هفته نامۀ چپ میانۀ چاپ پاریس نیز گزارش‌ها و مقاله‌های فراوانی را به رویدادهای پایان سال و ازجمله آنچه از جنبش "جلیقه زردها" باقی مانده، اختصاص داده و در مطلبی به دشواری‌های ارتش آلمان در استخدام نفرات مورد نیاز خود پرداخته و می‌نویسد: «مقامات نظامی این کشور که در برابر کمبود داوطلبان آلمانی در نظر دارند برای تأمین منابع انسانی متخصص، درهای ارتش را به روی شهروندان اتحادیۀ اروپا بگشایند، با ناخرسندی دیگر کشورها روبرو شده‌اند. دیگر پایتخت‌های اروپائی نگران آنند که به دلیل پرداخت دستمزدهای بالاتر در ارتش آلمان، نظامیان خود را از دست بدهند.
بنوشتۀ "لوپز"، اجرای این طرح که مورد تائید وزیر دفاع و رئیس ستاد ارتش آلمان قرار دارد، نیازمند تغییر قانون استخدام کارکنان نظامی است، زیرا براساس آن در حال حاضر تنها دارندگان ملیّت آلمانی می‌توانند وارد ارتش این کشور شوند. بگفتۀ وزیر دفاع آلمان، شمار نفرات ارتش که اینک از ١٨٢ هزار تن تجاوز نمی‌کند، باید بر پایۀ طرح پیش‌بینی شده، در شش سال آینده به ٢٠٣ هزار  نفر افزایش یابد و ورود بیش از پیشِ زنان که اینک ١٢ درصد نفرات ارتش را تشکیل می‌دهند، مشکل کمبود نیرو را برطرف نکرده است.
مقامات آلمانی برای جلوگیری از ایجاد تنش با دیگر کشورها، در نظر دارند پیش از همه به آن دسته از شهروندان اروپائی روی‌آورند که هم اینک نیز در خاک آلمان سکونت دارند.
بر اساس آمار ارائه شده توسط رسانه‌ها، در حال حاضر ٢۵۵ هزار لهستانی، ١٨۵ هزار ایتالیائی و ١۵۵ هزار رومانیائی ١٨ تا ٤٠ ساله در آلمان زندگی می‌کنند.
رئیس ستاد ارتش آلمان تأکید می‌کند که او قصد ندارد در زمینه استخدام نفرات نظامی، همتایان خود را به چالش بکشد و با آنان به رقابت بپردازد.

اکسپرس، هفته نامۀ لیبرال و اروپاگرای چاپ پاریس، در آخرین شمارۀ سال به بهانۀ تصمیم بنیامین نتانیاهو برای شرکت در مراسم تحلیف رئیس جمهوری جدید برزیل "جائیر بولسونارو"، به سرنوشت نخست‌وزیر اسرائیل اشاره دارد و زیر عنوان «نتانیاهو روی رژیم‌های اقتدارگرا شرط‌ بندی می‌کند»، به موفقیت‌های بین‌المللی وی پرداخته و می‌نویسد: اوضاع با زمان چگونه عوض می‌شود!
هفت سال پیش، بازماندن میکروفونی در برابر "نیکلا سرکوزی" رئیس جمهوری فرانسه و "باراک اوباما" رئیس جمهوری آمریکا، پرده از گفتگوی خصوصیِ میانِ آنها برداشت. در این تبادل نظر، "سرکوزی" با اشاره به نتانیاهو، به همتای آمریکائی خود گفت: «من دیگر چشم دیدن او را ندارم. او یک دروغگوست». و "باراک اوباما" با لحنی گله‌دار از سرنوشت خود، افزود: «تو از دست او کلافه شده‌ای، اما مرا بگو که مجبورم هرروز با او کار کنم». "اکسپرس" می‌نویسد: «در آن دوران، نخست وزیر اسرائیل در صحنۀ بین‌المللی در انزوا قرار داشت» اما امروز «در حالی که نیکلا سرکوزی و باراک اوباما هر دو از نظر سیاسی بازنشسته شده‌اند، نتانیاهو نه تنها همچنان در قدرت است بلکه از حال، پیروز انتخابات آوریل آینده نیز به حساب می‌آید و هرگز در صحنۀ بین‌المللی نیز اینهمه هم‌فکر و دوست، نداشته است».
این هفته نامه، با یادآوری اینکه رهبران بسیاری از کشورها به بهانۀ جشن‌ها و گرفتاری‌های پایان سال از شرکت در مراسم تحلیف "جائیر بولسونارو" خودداری می‌کنند، نخست وزیر اسرائیل روز اول ژانویه در این مراسم حاضر خواهد بود و چنانکه خود گفته است «این بازدید از بزرگترین کشور آمریکای لاتین»، به گسترشِ «مناسبات سیاسی و مبادلات تجاری و اقتصادی میان دو کشور» منجر خواهد شد.
فراموش نکنیم که دولت آیندۀ برزیل از حال اعلام کرده است که سفارت این کشور در اسرائیل را از "تل‌آویو" به "بیت‌المقدس" منتقل خواهد کرد.

"اکسپرس" یادآوری می‌کند که در اوایل همین ماه «ماتئو سالوینی، معاون نخست وزیر ایتالیا و مرد قدرتمند این کشور» که حسرت فاشیسم را در دل دارد، به عنوان «دوست بزرگ اسرائیل» به این کشور سفر کرد که نتانیاهو در رویاروئی‌های خود با اتحادیۀ اروپا، از حمایت کشورهائی چون مجارستان نیز برخوردار است و به خود اجازه می‌دهد به نمایندۀ عالی اتحادیۀ اروپا برای امور بین‌المللی "فدریکا موگرینی"، بگوید که به هنگام سفر او به اسرائیل وی را به حضور نخواهد پذیرفت.

"اکسپرس" می‌نویسد: «مناسبات با روسیه چنان است که نتانیاهو هر چندگاه یکبار به مسکو می‌رود و دیدارهای دوجانبۀ بسیار با ولادیمیر پوتین دارد. شمار هیئت‌های عالیرتبۀ چینی که به اسرائیل سفر می‌کنند هر روز بیشتر می‌شود و روابط با هند، هیچگاه تا این حد نزدیک نبوده است. حتی در خاورمیانه نیز اینک عربستان سعودی، اسرائیل را متحد اساسی خود تلقی می‌کند».
به نوشتۀ این نشریه، اسرائیل با اتکا به نگرانی‌های نسل تازۀ رهبران کشورهای سنی‌مذهب منطقه از نگرش‌ها و برنامه‌های جمهوری اسلامی ایران در خاورمیانه، با آنان پیوندهای جدید ایجاد کرده است.
"اکسپرس" یادآوری می‌کند که نتانیاهو خود در روز ٤ اکتبر گذشته گفت «تهدیدات ایران این امتیاز را نیز داشت که کشورهای عرب را به صورتی که تا کنون سابقه‌ نداشته به اسرائیل نزدیک کرد».

 
با تاسف، مهلت اتصال به پایان رسیده است